De Groningse rivièra

Rein Reumerman, afkomstig uit het Groene Hart van Zuid-Holland, bleef er ooit hangen

nadat hij zijn huidige vrouw tijdens een vakantie op Schiermonnikoog had ontmoet.

Hij viel er op Anja, ging een paar weken later nog eens bij haar langs in Oostwold en nu

runnen ze al jaren samen ’De Twee Oldambten’, dorpscafé, snackbar en

’sociaal centrum’ in het hart van het dorp.

„En ik ga hier nooit meer weg!” vertelt hij met inmiddels Groningse tongval als hij me op

 weg stuurt voor een mooie rondje door al weer zo’n verrassend stukje Nederland.

We lopen eerst een paar kilometer door het dorp zelf en passeren al snel de uit 1775

daterende Hervormde kerk. Met binnen prachtig houtsnijwerk en een door H.H. Freytag in

1811 gebouwd orgel.

Verderop komen we langs de voormalige grasdrogerij en staan vervolgens oog in oog met

de verkeerstoren van Oostwold Airport. U kunt vanaf hier rondvluchten maken of

parachutespringen en vliegen leren.

Specialiteit van het vliegveldje is ’barstormen’, vliegen in een nostalgische dubbeldekker

met authentieke stermotor en open cockpit.

Aan de rand van het dorp passeren we enorme, monumentale herenboerderijen, waarvan

er één is gerestaureerd en omgebouwd tot eetcafé, met in het bijbehorende landschapspark

een golfcourt.

Pitch&Putt Golf heeft een korte baan, zoals men al generaties lang in Ierland en Engeland

bespeelt.

Vanaf de holes heeft men uitzicht op het Oldambtmeer, waarlangs even verderop een

strand en jachthaven zijn aangelegd.
Dat bewaren we voor de terugweg, want we gaan eerst langs de uitgestrekte akkers met

zware Dollardklei die in deze tijd zijn omgeploegd en nat, zwartglanzend liggen te wachten

op het komende winterweer.

Aan de horizon ontelbare windmolens en langs het wandelpad af en toe een door bosjes

omringd poeltje.

Het zijn overblijfselen van de Dollard die hier tot zo’n anderhalve eeuw geleden nog alle

vrijheid had om de landerijen te bevloeien.

Bij de boerderij ’Ol Kerke’ keren we terug naar de bewoonde wereld waarbij we een

gaswinningsput passeren, want we lopen hier bovenop de Groninger gasbel.

In Midwolda, waar tot voor kort Imca Viva Espagna Marina nog huwelijken voltrok,

slaan we af bij Ennemaborg, het nog steeds indrukwekkende, voormalige zomerverblijf

van de Groningse familie Hora, die hier begin achttiende eeuw graag verbleef.

Nu mag Maya Wildevuur er wonen, die er een kunstuitleen heeft gevestigd.

Achter Ennemaborg lopen we door een prachtig bos waar zich een dassenkolonie heeft

gevestigd en Konikspaarden grazen. Rond 1850 is dit eeuwenoude bos volledig leeggekapt

waarna het is beplant met zomereiken en hier en daar wat beuken en Amerikaanse eiken.

Tegenwoordig laat men het dode hout liggen en is de waterhuishouding in het bos zodanig

veranderd, dat het regenwater in het gebied achterblijft. Hierdoor is er een enorme variatie

aan wilde planten ontstaan.

Een rechte, lange laan met klaphekken leidt ons terug naar het Oldambtmeer waar we aan

 de overkant de nieuwbouw van de Blauwe Stad zien. Het wil, mede door de crisis, maar

niet lukken met het ambitieuze bouwproject. De provincie Groningen had gehoopt met de

uitgifte van bijna vijftienhonderd bouwkavels vooral hogere inkomensgroepen te lokken,

maar helaas: er werden er tot nu toe niet meer dan tweehonderd verkocht…

Toch is men in Oost-Groningen heel blij met alle ontwikkelingen. De streek kreeg een

prachtig recreatiegebied waar allerlei vormen van watersport kan worden beoefend en

ook heerlijk kan worden geluierd, gewandeld of gefietst.

„Een tijdje geleden was hier in ons café een televisieploeg om een documentaire over

Oost-Groningen te maken. Er werd gepraat met jong en oud en men wilde gewoon niet

geloven dat er geen enkele negatieve klank te noteren viel,” vertelt Anja Reumerman

lachend.

Oost-Groningen? Je zou er zo gaan wonen!